ABD’nin Satranç Birincisi ve Tesla Model 3 Arasındaki Satranç Maçı (Video)

none

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quis istud possit, inquit, negare? Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Sed ego in hoc resisto; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Duo Reges: constructio interrete.

Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Sed nimis multa.

Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Polycratem Samium felicem appellabant. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Quodsi, ne quo incommodo afficiare, non relinques amicum, tamen, ne sine fructu alligatus sis, ut moriatur optabis. Ostendit pedes et pectus. Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Quocumque enim modo summum bonum sic exponitur, ut id vacet honestate, nec officia nec virtutes in ea ratione nec amicitiae constare possunt. Erat enim res aperta. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem.

Si quae forte-possumus.
Quo modo autem philosophus loquitur?
Nulla erit controversia.
Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono.
Frater et T.
Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.
Quonam modo?
Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.
Cur iustitia laudatur?
Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q.
Ita prorsus, inquam;
Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.
  1. Hoc non est positum in nostra actione.
  2. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit?
  3. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.
  4. Id Sextilius factum negabat.
  5. Si enim ad populum me vocas, eum.
  6. Respondeat totidem verbis.
  1. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.
  2. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.
Is es profecto tu.
Qui est in parvis malis.
Stoici scilicet.
Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit.
Idem adhuc;
Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit;
Scaevolam M.
Refert tamen, quo modo.

Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Deinceps videndum est, quoniam satis apertum est sibi quemque natura esse carum, quae sit hominis natura. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Quo studio cum satiari non possint, omnium ceterarum rerum obliti níhil abiectum, nihil humile cogitant; Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? At certe gravius. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; E quo efficitur, non ut nos non intellegamus quae vis sit istius verbi, sed ut ille suo more loquatur, nostrum neglegat. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt.

Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore
Darei, in crucem actus est.

Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse
sapienti.
Nam ut peccatum est patriam prodere, parentes violare, fana
depeculari, quae sunt in effectu, sic timere, sic maerere,
sic in libidine esse peccatum est etiam sine effectu.

Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.

Nos commodius agimus.

Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Atque etiam valítudinem, vires, vacuitatem doloris non propter utilitatem solum, sed etiam ipsas propter se expetemus. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.

  • Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis.
  • Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?
  • Sint ista Graecorum;
  • Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Ergo, inquit, tibi Q. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Cur id non ita fit?

Quis istud possit, inquit, negare?

Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Qua exposita scire cupio quae causa sit, cur Zeno ab hac antiqua constitutione desciverit, quidnam horum ab eo non sit probatum; Peccata autem partim esse tolerabilia, partim nullo modo, propterea quod alia peccata plures, alia pauciores quasi numeros officii praeterirent. Id enim natura desiderat. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

  • Totum genus hoc Zeno et qui ab eo sunt aut non potuerunt aut noluerunt, certe reliquerunt.
  • Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.
  • Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.
  • Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant.

Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Respondeat totidem verbis. Restat locus huic disputationi vel maxime necessarius de amicitia, quam, si voluptas summum sit bonum, affirmatis nullam omnino fore. Quare ad ea primum, si videtur; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quid tibi, Torquate, quid huic Triario litterae, quid historiae cognitioque rerum, quid poetarum evolutio, quid tanta tot versuum memoria voluptatis affert? Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Dici enim nihil potest verius. Immo videri fortasse.

Quorum altera prosunt, nocent altera. Quid iudicant sensus? Sed ut proprius ad ea, Cato, accedam, quae a te dicta sunt, pressius agamus eaque, quae modo dixisti, cum iis conferamus, quae tuis antepono. Sed plane dicit quod intellegit. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Nam ex eisdem verborum praestrigiis et regna nata vobis sunt et imperia et divitiae, et tantae quidem, ut omnia, quae ubique sint, sapientis esse dicatis. Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim.

Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Bestiarum vero nullum iudicium puto. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quippe: habes enim a rhetoribus;

Hominum non spinas vellentium, ut Stoici, nec ossa nudantium, sed eorum, qui grandia ornate vellent, enucleate minora dicere.

none